VR’da arkadaşlarla aynı oyuna girince neler değişir?

Kaskı takınca ilk şaşırtan şey şu: yanındaki arkadaşın gerçek odada hâlâ iki metre ötende, ama gözünün önünde bambaşka bir yer var. Birlikte oynarken asıl iş, “şuraya bak” demenin artık işe yaramadığını fark edip kendi dilinizi bulmak. Bunu ilk beş dakikada çözen grup, oyunun geri kalanında rahat eder.

Kaskın içindeyken birbirinizi nasıl bulursunuz?

Oyun nasıl kurulmuşsa ona göre değişir. Bazı oyunlarda arkadaşını sahnede bir figür olarak görürsün, bazılarında yalnızca sesini duyarsın. Hangisinin geçerli olduğunu başlamadan görevliye sor, sonra planını ona göre yap.

Hangisi olursa olsun işe yarayan şey aynı: adını söyleyerek çağırmak. “Şuraya” yerine “Deniz, solundaki kapı” de. Sağ ile sol kolayca karışır; emin değilsen yön yerine işaret ver. Renk, şekil, “yukarıdaki sarı ışık” gibi tarifler “orada” demekten çok daha çabuk anlaşılır.

Bir de heyecan meselesi var. Bir şey olunca herkes aynı anda bağırıyor ve kimse kimseyi duymuyor. Başlamadan önce on saniyelik bir anlaşma yap: bir şey bulan konuşur, diğerleri susar. Cumartesi akşamı Lara’dan, Konyaaltı’ndan buluşup gelmiş bir arkadaş grubunun ilk tur boyunca birbirine bağırması çok normal; ama bu anlaşma bağırmayı azaltıyor.

Rekabet mi, iş birliği mi?

Grupta herkesin canı farklı bir şey çekiyor. Biri skor tablosunu görmek istiyor, biri bulmacayı çözüp çıkmak, biri ilk kez kask takıyor ve tek derdi bir yere çarpmamak.

Başlamadan bir kez sor: “Birbirimize karşı mı oynuyoruz, yoksa hep birlikte bir şeyi mi çözüyoruz?” Cevap, hangi türe bakacağınızı da belirliyor. Uzay, korku, spor ve bulmaca türlerini önceden okursan konuşmak kolaylaşır. Bir şeyi birlikte yapmak isteyen grup bulmacada, biraz didişmek isteyen grup sporda daha rahat eder. Korkuda ise çoğunluğun “olur” demesi herkesin “olur” demesi sayılmaz.

İlk kez oynayanı oyunun dışında bırakmayın

Grupta tecrübeli biri olunca şu oluyor: o sürekli yönlendiriyor, ilk kez oynayan da söyleneni yapmaya çalışıyor ama hiçbir şeyi kendi başına keşfetmiyor. İki dakika sonra “ben sadece seyrediyorum” hissi başlıyor ve eğlence bitiyor.

Tecrübeli olan ilk bir iki dakika geri çekilebilir. Yeni arkadaş etrafına baksın, elindeki kontrolcüyü tanısın, kendi başına bir şeye dokunsun. Sonra işi bölün: biri çevreyi tarasın, öbürü neyin neye bağlı olduğuna baksın. “Sen bunu tut, ben şuna bakayım” cümlesi kimseyi yedek oyuncu yapmadan işi paylaştırır.

İlk kez oynayanın alışma hızı da başkadır. Birinci turdan sonra “bir daha” diyen çıkarsa ne mutlu; “biraz dinleneyim” diyeni zorlama, o arada diğerleri bir tur daha atabilir. İlk kez VR oynayanlar yazısı o ilk dakikaları ayrıntılı anlatıyor.

Oyun bitince

Biri hata yaptıysa kimin yaptığını saymak yerine hangi anın komik olduğunu konuşun. “Duvara doğru yürüyordun” hikâyesi bir sonraki turun moralini yükseltir; hata sıralamak düşürür. İyi bir takım oyununun işareti çoğu zaman bittikten sonra herkesin kendi sahnesini anlatmak için sırasını beklemesi.

Türlere VR oyunları sayfasından bakabilirsin; hangi oyunların birlikte oynandığını ve güncel kredi bedellerini WhatsApp’tan sorman yeterli. Grup kalabalıksa sıra ve bekleme düzeni için kalabalık grup yazısına bak.

← Tüm yazılar